فرنی و زويی بخش مهمی از افسانه خانواده گلس است. پس از نگارش ناتور دشت در سال 1951 ،سلينجر بيشتر وقتش را صرف نگارش داستانی درباره خانواده عجيب گلس کرد. بسياری از مايه های داستانی فرنی و زويی با زندگی خود سلينجر مطابقت دارد. او در جوانی به طور عميقی در مورد مذاهب شرقی از جمله بودايی تحقيق کرد و فرنی و زويی نشاندهنده علاقه شديد او به اين مضامين است. همچنين يکی از مفاهيم مهم اين داستان، تاکيد بر دنيای شخصی و درونی است. برای مثال بادی گلس که بسياری او را همزاد سلينجر ميدانند در خانه ای روستايی گوشه نشينی اختيار ميکند همانگونه که سلينجر، خود در نيوهمشاير اينکار را کرده است.
اما بسياری به فرنی و زويی اين انتقاد را دارند که اثری افراطی و بيش از حد فلسفی است. جان آپدايک، منتقد معروف ميگويد که سلينجر در اين داستان شخصيتهايش را حتی بيش از آنکه خدا به بندگانش علاقه دارد دوست دارد. بسياری ديگر از منتقدان ، اين اثر را خودستايانه و غير واقعی دانستند اما در کمال تعجب اين کتاب پس از انتشار در سال 1961 تا ماهها پرفروشترين کتاب سال بود
