ادامه بحث فرنی و زویی

مجموعه داستان خانواده گلس از همان ابتدا همه را شگفت زده کرد. سلینجر پیش از این داستان ناتور دشت را نوشته بود که به مذاق امریکاییها خوش آمده بود. او با توصیف دقیق زندگی یک نوجوان تیپیکال نیویورکی قدرت نویسندگی خود را به همگان نشان داده بود. اما مشکل از آنجا آغاز شد که سلینجر پایش را از زندگی تیپیکال جامعه امریکا فراتر گذاشت و به احوالات خانواده عجیب و غریب گلس پرداخت. در واقع، مردم ساده انگار امریکا که غرق در ظواهر زندگی مدرن بودند پیچیدگیهای فراوان مستتر در این داستانها را دوست نداشتند. (البته بحث در مورد آن دوره زمانی خاص در امریکا مجال دیگری میطلبد)نخستین داستان از این مجموعه، نامه ای بلند و غیر عادی از پسری هفت ساله به نام سیمور گلس بود. منتقدان و جامعه امریکا ابتدا از کنار این داستان به آرامی گذشتند و به انتظار آثار جدید سلینجر ماندند اما او خانواده گلس را رها نکرد و داستانهای بعدی را در مورد این خانواده در نیویورکر به چاپ رساند. با انتشار فرنی و زویی در قالب کتاب، منتقدان سکوت را کنار گذاشتند و سیل انتقادات را متوجه او کردند. ماکسول گیزمار، آلفرد گازین، ماری مک کارتی و … سلینجر را به خودشیفتگی بیش از حد و دست کم گرفتن خوانندگان متهم کردند و حرفهای پیشین خوددرمورد اورا پس گرفتند.آنها پیشتر، سلینجر را نویسنده محبوب همه خوانده بودندواکنون سلینجر این “همه” را وانهاده بود و با آب و تاب فراوان خانواده ای خاص را تقدیس میکرد. سلینجر شیفته این خانواده شده بود و البته با آن ویژگیهایی که سلینجر از گلس ها مینوشت واقعا هم مستحق این ستایش بودند اما منتقدان، این را نوعی خط کشی از طرف سلینجر دانستند. در تفسیرهای غالب آن زمان، سلینجر مردم را به دو دسته خوبها و بدها تقسیم کرده بود که خوبها شامل خانواده گلس و بدها بقیه مردم بودند و همین موضوع بود که آنان را به واکنش وامیداشت (ادامه دارد)