کلوزآپ – 3

<P align=center><IMG alt=”" hspace=0 src=”http://www.makhmalbaf.com/img/gallery/momovnzrpi008.jpg” align=baseline border=0></P>
<P>در واقع، بسیاری از مخالفان این دو فیلم را تندروهای مذهبی تشکیل می‌دادند که برداشتشان از فیلم این بود که مخملباف می‌خواهد بی‌بند و باری را رواج دهد و فقط چشمشان به ظاهر فیلم بود. برداشت آنها از اخلاق نسبی چیز دیگری بود. در حالی که همانطور که از فیلمنامه پیداست مقصود مخملباف چیزی ورای ظاهر فیلم بود. <A href=”http://www.makhmalbaf.com/articles.php?a=276″>دکتر سروش</A> درباره این فیلم می‌گوید: “<FONT color=#000064><FONT color=#000000>اين فيلم اصلاً با چيزي كه ارتباط ندارد عاشقي است. از قضا فيلم هاي ديگري در جشنوارة امسال نشان داده شد كه به اين مقولات ارتباط خيلي نزديكتري داشت. اتفاقاً اين فيلم در اين مقام نيست ؛ بيش از هرچيزي مي پردازد به مسأله معيشت و به تعبير مرحوم شريعتي زندان هاي انسان. فقط به عنوان نمونه، يك مصداق از عاشقي در آن جا استفاده شده است. اصلاً عاشقي در حدي كه بنده آن فيلم را مي فهمم و ديده ام مورد تأكيد نبوده است و موضوعيت نداشته است. آنچه كه در آن جا بنا بود القا شود خوب يا بد، درست يا نادرست، اين بود كه آدميان اگر جايشان را با همديگر عوض كنند، مثل همديگر مي شوند. آن كه اين طرف ميز نشسته با آن كه آن طرف ميز نشسته دو آدم است ؛ به علت پرورش در دو محيط است كه يكي بر ديگري عيب مي گيرد و حتّي يكي حاضر است ديگري را بكشد، ولي اگر اين آقا به جاي او پرورده شده باشد ، همان كار را مي‎كرد و اگر آن يكي هم به جاي اين پرورده شده بود همين كار را مي كرد.” خود مخملباف نیز&nbsp;در این</FONT></FONT><FONT color=#000000> باره می‌گوید: “قصد من از ساختن این فیلم طرح یک پرسش فلسفی بود و عشق تنها یک مثال از این وضعیت فلسفی است. من می‌توانستم&nbsp; همین پرسش را در قالب ارتباط یک مبارز ویتنامی و یک سرباز امریکایی مطرح کنم.” (نقل به مضمون) مشابه همین گفته‌ها در مورد فیلم شبهای زاینده‌رود نیز تکرار می‌شود البته با شدت کمتر چون اصولا از نگاه خود فیلمساز نیز این فیلم کمتر قابل اعتناست</FONT></P>
<P align=center><FONT color=#000000><IMG alt=”" hspace=0 src=”http://www.makhmalbaf.com/img/gallery/momovotcpi031.jpg” align=baseline border=0></FONT></P>
<P><FONT color=#000000>&nbsp;اما در کنار این بحث‌های محتوایی، عده‌ معدودی از منتقدین نیز به تحلیل فرم و تکنیک در این دو فیلم پرداختند و البته از این دیدگاه، این دو فیلم ابتدایی به نظر می‌رسیدند. مخملباف، به فراست این نقطه ضعف خود را دریافت و توجه خود را به مقوله تکنیک بیشتر ساخت. در سال 1370، فیلم زیبای ناصرالدین شاه اکتور سینما را ارائه کرد تا نشان دهد در زمینه تکنیک، چیزی از سایر فیلمسازان ایرانی کم ندارد. فیلمبرداری، تدوین، بازیگری، صدابرداری و سایر زمینه‌های تکنیکی در این فیلم به خوبی هرچه تمامتر به کار گرفته شدند تا فیلم زیبای ناصرالدین شاه اکتور سینما تحسین بسیاری منتقدین را برانگیزد و حتی دکتر هوشنگ کاوسی، یکی از سخت‌گیرترین منتقدان ایرانی به تمجید این فیلم می‌پردازد:</FONT><FONT color=#000000> “فيلم ناصر‌الدين شاه آكتور سينما را با موضوعش نمي‌توان نوشت زيرا كه ديدني است، نه خواندني، تصوير است، نه كلام. مي‌دانيم منظور ما از “كلام” در اينجا ديالوگ رايج در سينما نيست، بلكه زائده صدايي است كه به صورت سخن‌ در مي‌آيد و در عين پوچي، ارزش يك كنترپو آن را در كار تصوير مي‌يابد.” به این ترتیب، خیال مخملباف از تکنیک راحت می‌شود و به دنبال بیان ایده‌هایش با قالبی جدید و با فرم بهتر می‌رود</FONT></P>