کلوزآپ – بخش پایانی

<P align=center><IMG alt=”" hspace=0 src=”http://www.makhmalbaf.com/img/gallery/momovsilpi010.jpg” align=baseline border=0></P>
<P dir=rtl align=justify>پس از نون و گلدون، مخملباف از ایران فاصله می‌گیرد و به نظر می‌رسد دغدغه‌های جدیدتری یافته است. فیلم بعدی او، سکوت در تاجیکستان ساخته می‌شود و از لحاظ فرم، شبیه گبه است. سکوت، فیلمی فرمالیستی درباره دنیای صدا است اما حتی در این فیلم نیز مخملباف به گذشته خود بازمی‌گردد. مخملباف، در گفتگویی با دانشجویان مدرسه ملی سینما در ایتالیا توجهش به صدا را نشات‌گرفته از فضای زندان می‌داند. او معتقد است افراد در زندان، پی به ارزش صدا می‌برند. مخملباف، همچنین داستان پسربچه فیلم سکوت را با زندگی خود در کودکی بی‌ارتباط نمی‌داند. به این ترتیب، آشکار است که مخملباف هنوز هم نیم‌نگاهی به گذشته خود دارد و مگر می‌شود آثار روانی آنچه را در گذشته بر آدمی می‌رود نادیده گرفت.<BR>غیبت محسن مخملباف، پس از سکوت بیشتر می‌شود و تا فیلم بعدی او یعنی سفر به قندهار سه سال فاصله می‌افتد. اکنون نیز فیلم سکس و فلسفه از او به نمایش در آمده است. دو فیلم آخر او را ندیده‌ام و بنابراین در مورد آنها اظهار نظر نمی‌کنم. اما اینها را نوشتم تا فراموش نکنیم محسن مخملباف یکی از باهوشترین و با استعدادترین سینماگران پس از انقلاب است. حرفها در مورد مخملباف بسیار است اما در پایان، بخشی از نوشته‌ او را با عنوان “چه می‌خواستیم؟ چه شد؟” را که بی‌ارتباط با حرف و حدیثهای پیرامون او نیست می‌آورم: </P>
<P class=MsoNormal dir=rtl style=”TEXT-JUSTIFY: kashida; MARGIN: 0in 0in 0pt; LINE-HEIGHT: 150%; TEXT-ALIGN: justify; TEXT-KASHIDA: 0%” align=justify><SPAN lang=FA style=”FONT-SIZE: 14pt; LINE-HEIGHT: 150%; FONT-FAMILY: Mitra; mso-ansi-font-size: 10.0pt”><FONT face=”Times New Roman”><FONT face=”Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif” size=2>روزي موسوليني تصميم مي‌</FONT></FONT><FONT face=”Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif”><FONT size=2>گيرد، براي تبليغات ايدئولوژي جنگي اش، مشتي فيلمساز تربيت كند. بــه او مي گويند: براي آن كه چهار سال بعد بيست فيلمساز خوب داشته باشيم تا اهداف شما را تبليغ كنند، سـه چيز لازم است : اول يك دانشكده كه سينما را به آن ها بياموزد. دوم يك استوديو كه در آن فيلم توليــدكنند و سوم يك موسسه پخش فيلم كه فيلم هاي توليد شده را در سراسر ايتاليا پخش كند. پس “دانشكده سينمايي رم” و “شهرك سينمايي چينه چيتا” و ” انستيتو تولوچه ” به عنوان مركز<SPAN style=”mso-spacerun: yes”>&nbsp; </SPAN>پخش داير مي شوند و تعدادي جوان با استعداد كه در امتحان ورودي، وفاداري آن ها به موسوليني تاييد شده است، برگزيده مي شوند. چند سال بعد، اكثر اين دانشجويان كه ديگر با هنر سينما آشنا شده اند با گروهي ديگر جرياني جهاني را در سينما ايجاد مي كنند كه ما آن را “موج نئورئالسيم” ايتاليا مي ناميم .</FONT></FONT></SPAN><SPAN lang=FA dir=rtl style=”FONT-SIZE: 14pt; FONT-FAMILY: Mitra; mso-bidi-language: FA; mso-ansi-font-size: 10.0pt; mso-fareast-font-family: ‘Times New Roman’; mso-no-proof: yes; mso-ascii-font-family: ‘Times New Roman’; mso-hansi-font-family: ‘Times New Roman’; mso-ansi-language: EN-US; mso-fareast-language: EN-US”><FONT face=”Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif” size=2>همه اين فيلم سازان كه تربيت شده بودند تا بي سياستي <BR>موسوليني را در اداره كشور با شعارهاي ايدئولوژيك توجيه كنند ، باساختن فيلم هاي نئورئاليستي به رسوايي سيستم موسوليني دامن زدند. و حتي فراتر از آن، جهان بيني جديدي را بر هنر سينما افزودند. ( از سال 1945 تا 1948 ) حدود پانزده فيلم ساز، چهل فيلم سينمايي را كه به نئورئاليزم ايتاليا مشهور است و بارزترين و مشهورترين آن ها “دزد دوچرخه”<SPAN style=”mso-spacerun: yes”>&nbsp; </SPAN>اثر “دسيكا” ست را آفريدند. مي گويند موسوليني يك روز كه تنها نشسته بوده است به خودش گفته بوده است : ” راستي چه مي خواستيم، چه شد‌!”<BR></FONT></SPAN><SPAN lang=FA dir=rtl style=”FONT-SIZE: 14pt; FONT-FAMILY: Mitra; mso-bidi-language: FA; mso-ansi-font-size: 10.0pt; mso-fareast-font-family: ‘Times New Roman’; mso-no-proof: yes; mso-ascii-font-family: ‘Times New Roman’; mso-hansi-font-family: ‘Times New Roman’; mso-ansi-language: EN-US; mso-fareast-language: EN-US”><FONT face=”Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif” size=2><A href=”http://intranet.kanoon.net/mkianpour/weblog/archives/oeuuuoe/index.html”>مطالب پیشین در این مورد</A></P></FONT></SPAN>