تکنیک در همشهری کین -1

<P dir=rtl align=center><IMG alt=”" hspace=0 src=”http://cenhum.artsci.wustl.edu/assets/bl/mar02kane.jpg” align=baseline border=0></P>
<P dir=rtl align=justify>دوران دبیرستان، دوران آشنایی من با سینما و فیلم بود و&nbsp;برنامه هنر هفتم با اجرای اکبر عالمی و مجله فیلم آن سالها تنها راهنمای من. فیلم همشهری کین از همان روزها توجه من را جلب کرد چون در همه نظرسنجی‌های تاریخ سینما این فیلم در صدر جای می‌گرفت. و شگفتی‌ام آنگاه بیشتر شد که دانستم این فیلم در دوران خود کمتر مورد توجه قرار گرفته است؛ همچون بسیاری شاهکارهای ادبی و هنری دیگر. تنها موفقیت این فیلم، دریافت جایزه اسکار برای فیلمنامه‌اش بود (این جایزه بعدها توسط جوانترین دخترش به حراج گذاشته شد، گرچه دخترش در همان هنگام منصرف شد و در نهایت آن را به قیمت 1 دلار در واقع به آکادمی اسکار هدیه کرد) و سایر مسائل تکنیکی که منتقدان امروز بسیار سخن از آنها می‌گویند نادیده ماند. سالها گذشت تا بخشی از فیلم&nbsp;در تلویزیون ایران پخش شد (آنچه از سیمای ایران پخش می‌شود را تنها بخشی از فیلم می‌توان نامید!) و از همین بخش&nbsp;فیلم، بسیاری تکنیکهای استفاده شده در فیلم که در زمان خود در واقع نوآوری بوده است&nbsp;مشهود بود. سبک نورپردازی، فیلمبرداری، طراحی صحنه و … این فیلم برای زمان خود یک دستاورد هنری بود که بعدها بسیار مورد استفاده دیگر فیلمسازان قرار گرفته است. اکنون، به بهانه پخش مجدد بخشهایی از فیلم از شبکه 3 یکی از مقالاتی را که به مسائل تکنیکی فیلم می‌پردازد می‌آورم.<BR>مقاله‌ای از توماس گروندی<BR>بسیاری از منتقدان، کارگردانان و دانشجویان رشته سینما معتقدند که همشهری کین بهترین فیلم تاریخ سینما است. البته معدودی هستند که معتقدند این فیلم&nbsp;ویژگی خاصی ندارد و گاه حتی خسته‌کننده است و به تعبیری بیش از اندازه به آن توجه شده است. جدا از این مباحث، آنچه فیلم را حداقل به عنوان یک فیلم کلاسیک مهم مطرح ساخته است، مجموعه‌ای از تکنیکهای ناب سینما است که اکنون برای فیلمسازان، به محک مناسبی تبدیل شده. همشهری کین، مفاهیمی همچون عمق در تصویر، انتخاب زاویه و انجام حرکت‌های غیر متعارف برای دوربین، تدوین فشرده زمانی و نورپردازی تئاترگونه را به دنیای سینما معرفی کرد. به علاوه، طراحی صحنه فوق‌العاده و استفاده مناسب از گریم در فیلم قابل توجه است.<BR>ادامه دارد</P>