نسلی که می‌رود، مایی که می‌مانیم

<P dir=rtl align=justify>معلوم نبود آقای ضرغامی از کدام دنده‌اش بلند شده بود که تلویزیون داشت اجرایی از محمد نوری با تصویر خودش&nbsp;نشان می‌داد. گویا اجرای او در همایش چهره‌های ماندگار بود. چه حس زیبایی داشت محمد نوری. حنجره‌اش، چشمهایش و&nbsp;دستانش چه خالصانه عشق می‌ورزیدند. به این فکر می‌کردم که من با این سن چطور اینقدر قشنگ با خواننده‌ای در سن هفتاد یا هشتاد سالگی ارتباط برقرار می‌کنم اما قیافه‌‌ی خواننده‌های همسن و سال یا کمی کوچکتر از خودم را با آن ژستهای ساختگی&nbsp;تحمل نمی‌کنم؟ فکر بدترم این بود که اگر این نسل برود دنیا چه شکلی خواهد شد و قهرمانان ما کیستند؟ تا همین الان هم خیلی از بزرگان رفته‌اند اما حتی تصور دنیا بدون شجریان، نوری، کیارستمی و … هم وحشتناک است. این جمله کلیشه‌ایست، تکراریست ولی عشق، عاطفه و احساس هم&nbsp;به سمت&nbsp;مصنوعی شدن پیش می‌رود.</P>

آدمها و ابروها

<P dir=rtl align=justify>دیروز در مترو چهره‌ی آدمها را که می‌دیدم به فکر افتادم یک فیلم سی ثانیه‌ای بسازم که دوربین روی ابروی آدمها حرکت می‌کند. البته ابروهای خیلی جالب که به نظر تعدادشان کم نیستند!</P>

جامعه‌ی ایران بیمار است

<P dir=rtl align=justify>بار دیگر مساله‌ی انتشار و فروش فیلمهای خانوادگی و خصوصی <A href=”http://www.fahimehkh.com/2006/11/198.php”>مطرح شده است</A>. این بار البته به خاطر درگیر بودن یکی از بازیگران تلویزیون، <A href=”http://jaddeh.blogspot.com/2006/11/blog-post_03.html”>موضوع</A> اهمیت بیشتری یافته است اما مسؤولان همچنان ریشه‌های چنین ماجراهایی را نادیده می‌گیرند و به معلول می‌پردازند. در این ماجرا چند نکته به نظرم می‌رسد. نخست بی‌قانونی عرضه‌ی فیلم است. واقعن برایم عجیب است که دستفروشان در روز روشن و در مکانهای عمومی شلوغ (مانند ایستگاههای مترو و میادین و…) به این راحتی به عرضه‌ی فیلمهایی نظیر مجالس عروسی و … می‌پردازند و کسی جلودارشان نیست با اینکه به نظر می‌رسد موضوع از نظر حکومت باید بسیار&nbsp;حساس باشد. دیگر اینکه همه‌ی اینها نشانگر آن است که جامعه‌ی ایران از نظر جنسی&nbsp;به شدت بیمار است. البته نشانه‌های دیگری هم هست. برای نمونه، هفته‌ی پیش برنامه‌ای از تلویزیون پخش می‌شد که در آن از یکی از بازپرسهای معروف&nbsp;پلیس را دعوت کرده بودند. مجری برنامه (رضا رشیدپور) از جناب بازپرس سؤال کرد که رایجترین دلیل جنایات در تهران به چه موضوعی مربوط می‌شود؟ و پاسخ بازپرس معلوم بود. او به صراحت اعلام کرد که بیشترین آمار قتل و جنایت در تهران به مسائل ناموسی مربوط می‌شود و می‌دانید که منظورش چه مسائلی است. این موضوع حاد را که در کنار معضلات دیگر نظیر تعداد بسیار زیاد معتادان (که ظاهرن از این حیث ایران در دنیا در رتبه‌های نخست است!) بگذاریم می‌فهمیم که جامعه‌ی جوان ایران بیمار است و باید به ریشه‌ی این بیماری به دقت پرداخته شود.</P>