جام ملتهای اروپا بدون خشونت

آنچه امسال در بازیهای فوتبال جام ملتهای اروپا نظرم را جلب کرده است، دوری آگاهانه‌ی تیمها از خشونت است. اگرچه توان فیزیکی تیمها بسیار زیاد است و قدرت ضربات به توپ و میزان دوندگی بازیکنان (گاه تا 15 کیلومتر در هر بازی برای هر بازیکن) به خوبی نشاندهنده‌ی این مطلب است اما آنها با آگاهی کامل از ابراز خشونت که در فوتبال کشورهای توسعه نیافته (حتی کشورهای مدعی در فوتبال مثل برزیل و آرژانتین) دیده می‌شود خودداری می‌کنند.اگر فوتبال را آنگونه که همگان معترفند پدیده‌ای فرای ورزش بدانیم بازیهای بسیار زیبا و سریع جام ملتهای اروپا نشانه‌ی توسعه‌ی همه جانبه اروپاست. در مقابل، نگاه کنید به انبوه روزنامه‌های فوتبالی (گویا روزنامه‌ی ورزشی در اروپا به ندرت چاپ می‌شود) و هیاهوی بسیار در حول و حوش فوتبال و بازی‌های کسالت‌آور و پر از خشونت و بزن‌بزن در ایران.

نگاه تازه به ورزش

در این هیاهویی که فوتبال راه انداخته به خصوص در کشور ما؛ یکی از ورزشهای جذابی که خیلی پنهان مانده تنیس است. دیروز در اوج هیجان فوتبال (که یکی مربوط به مسابقه ایران و امارات بود و دو مسابقه از یورو2008) شانس آوردم و مسابقه‌ی فینال زنان گرنداسلم رولندگروس را کامل دیدم. بازی بسیار زیبا، پرهیجان و پراحساس بین آنا ایوانویچ (قهرمان جوان صرب) و سافینا (بازیکن روس) 100 دقیقه من را میخکوب تلویزیون کرد. مطمئنم که بسیاری از مردم، تماشای چنین مسابقه‌ای را دوست خواهند داشت اما حیف که در ایران صبح تا شب به فوتبال می‌پردازند و اگر هم گاهی ورزش دیگری نشان می‌دهند زمانی است که تیم ایران یا بازیکنان ایرانی بازی دارد و طبیعی است که ایرانی‌ها در بسیاری ورزشها عقب هستند. در همین تنیس، من مطمئنم بازیکن مرد شماره‌ی یک ایران از بازیکنی مثل ایوانویچ به راحتی شکست می‌خورد. خلاصه که اگر چنین مسابقه‌ای گیر آوردید حتمن تماشا کنید. از ما گفتن بود.