موسیقی رپ، ما و غرب

چند روز پیش، یکی از بچه‌های 13- 14 ساله‌‌ی آشنایان، پیشنهاد داد به یک قطعه موسیقی گوش دهم. معلوم بود که خیلی به آن علاقه دارد و احساس از صورتش مشخص بود. موسیقی، از این رپ‌های ایرانی بود؛ اما برخلاف تصورم مضمون خیلی آبکی نداشت. گفتم باز هم داری؟ چند قطعه‌ی دیگر برایم گذاشت و برخی از آنها هم خیلی جدی بودند. با کمی روانشناسی، می‌شد حدس زد که این پسر یک مشکلی دارد و غم و غصه‌اش را در این آهنگها پیدا کرده و کمی با گوش کردن به آنها آرام می‌شود. بعد به این فکر کردم که چقدر نحوه‌ی برخورد ما با غربیها فرق دارد. آنها وقتی با پدیده‌های اینچنینی مواجه می‌شوند بررسی می‌کنند که چه شده که جوانان به این موضوع توجه می‌کنند. برخوردشان با موسیقی رپ، راک، هیپ هاپ و … جامعه شناسی بوده. ببینید چقدر مطلب در مورد مطالعات آنها روی این پدیده‌ها در همین اینترنت پیدا می‌شود. حالا ما (خودم را می‌گویم) هنوز طرف دهانش را باز نکرده بخواند می‌گوییم آشغال است؛ مزخرف است و کلاسش پایین است. آقایان! خانمها! موضوع این نیست که چرا این موسیقی تقلیدی است. باید ببینیم دردشون چیه؟