پیرمرد خنزرپنزری

چند روز پیش تلویزیون داشت یک فیلمی نشون میداد. گفتم: اه! سعید پورصمیمی! دلم تنگ شده بود براش. همسرم گفت چه نقشی بازی میکنه؟ نمیدونم چی شد گفتم پیرمرد خنزرپنزری! چون آدم حاضرجوابی نیستم خودم تعجب کردم. بعدتر خیلی کیف کردم که این جواب رو دادم و از خودم خوشم اومد. یعنی یادم اومد که بابا قبلن کسی بودم. بوف کور میخوندم و …

ما و المپیک 2008

بر فرض اگر بپذیریم که ایران پیشرفتهایی داشته است و خود را جزو کشورهای در حال توسعه بدانیم! نتایج ضعیف و نحوه‌ی برخورد ما با یک پدیده‌ی بزرگ جهانی مثل المپیک (مانند پخش تلویزیونی و فضاسازی درباره‌ی المپیک و …)، نشاندهنده‌ی توسعه‌ی نامتوازن کشور است. به بیانی دیگر، با این روشها نه تنها مشکلات کشور حل نخواهد شد بلکه این رشد نامتوازن، مشکلات دیگری را پدید خواهد آورد.
روز جمعه وقتی انبوه شبکه‌های ماهواره‌ای (حتی عربی) را می‌دیدم که با چه شور و شوقی رقابتهای المپیک (رشته‌هایی چون دو و میدانی و شنا و …) را نمایش می‌دهند و در مقابل ما با همان سیستم قبیله‌گرای خودمان، بدون ذره‌ای توجه به چنین رقابتهای پرشوری، مجبوریم فوتبال محلی خودمان را از شبکه‌ی تخصصی ورزش نگاه کنیم؛ هیچ تعجب نکردم از اینکه تا آنروز حتی یک مدال هم نیاورده‌ایم. بدتر آنکه با این فضاسازی هیچ هم یاد نگرفتیم. یاد نگرفتیم که المپیک فقط ورزش نیست؛ فرهنگ است؛ مدیریت است؛ نظم است؛ هنر است  و …