بر فرض اگر بپذیریم که ایران پیشرفتهایی داشته است و خود را جزو کشورهای در حال توسعه بدانیم! نتایج ضعیف و نحوهی برخورد ما با یک پدیدهی بزرگ جهانی مثل المپیک (مانند پخش تلویزیونی و فضاسازی دربارهی المپیک و …)، نشاندهندهی توسعهی نامتوازن کشور است. به بیانی دیگر، با این روشها نه تنها مشکلات کشور حل نخواهد شد بلکه این رشد نامتوازن، مشکلات دیگری را پدید خواهد آورد.
روز جمعه وقتی انبوه شبکههای ماهوارهای (حتی عربی) را میدیدم که با چه شور و شوقی رقابتهای المپیک (رشتههایی چون دو و میدانی و شنا و …) را نمایش میدهند و در مقابل ما با همان سیستم قبیلهگرای خودمان، بدون ذرهای توجه به چنین رقابتهای پرشوری، مجبوریم فوتبال محلی خودمان را از شبکهی تخصصی ورزش نگاه کنیم؛ هیچ تعجب نکردم از اینکه تا آنروز حتی یک مدال هم نیاوردهایم. بدتر آنکه با این فضاسازی هیچ هم یاد نگرفتیم. یاد نگرفتیم که المپیک فقط ورزش نیست؛ فرهنگ است؛ مدیریت است؛ نظم است؛ هنر است و …
برچسبها: ایران، المپیک
