فکر نمیکنم کسی شعرهای قیصر امینپور را شنیده باشد و شیفتهی او نشده باشد. تکهای از یکی از شعرهای او را با هم میخوانیم:
وقتی تو نیستی
نه هستهای ما
چونان که بایدند
نه بایدها…
مثل همیشه آخر حرفم
و حرف آخرم را
با بغض میخورم
عمری است
لبخندهای لاغر خود را
در دل ذخیره میکنم
