کیمیایی به نام ناصرخان

من طرفدار تیم آبی هستم اما سالهاست به صدای بلند نمیگویم. نه به خاطر برد و باخت در فوتبال که همه بخشی از یک بازیست. به خاطر اینکه سالهاست از نظرم تیم آبی مفهومش را از دست داده و در عالم معنا وجود ندارد همانطور که تیم قرمز. علاقه ی امثال من به تیم آبی یا قرمز هم به خاطر واقعیتهای برآمده از دنیای منطقی نیست؛ چه بسا که به دلایل منطقی بسیاری، تیمهای دیگری شایسته ی برنده شدن باشند. ما دنبال چیز دیگری هستیم، به دنبال نوعی کیمیا و سالهاست که آن چیز نه در تیم قرمز و نه در تیم آبی یافت نمیشود. طرفداران آبی یا قرمز در این سالها تلاش زیادی کردند که آن کیمیا را شبیه سازی کنند اما تشخیص اصل از بدل خیلی راحت است. آن چیز دیگر یا آن کیمیا هم به نوعی از عالم معناست و وقتی کیمیایی نیست، تیم مورد علاقه ی ما هم مفهومش را از دست میدهد هرچند در دنیای منطقی تیمی هست که آبی یا قرمز میپوشد. توضیح آن چیز هم برایم راحت نیست چون از عالم حس است و نمیتوان آن را توصیف کرد. هرچه هست ناصر حجازی نمونه ای از آن کیمیا بود. او اسطوره ی ما آبی ها بود و رفتنش برایمان بسیار ناراحت کننده. دردناک است که در این سالهای بعد از انقلاب در همه چیز در حال افول هستیم و اسطوره ها در همه ی زمینه ها از ادبیات و هنر گرفته تا فوتبال یکی یکی میروند بدون آنکه جایگزینی داشته باشند. قهرمان پرست نیستم اما در همه ی کشورها وجود قهرمانهای واقعی و کیمیاها در برخی زمینه ها برای سلامت جامعه لازم است. آنها هستند که یک چیز بی ارزش را تبدیل به یک پدیده ی قابل افتخار میکنند. اما در جامعه ی بعد از انقلاب که همه چیز (از جمله اخلاق) فدای قدرت طلبی آقایان شده (یا به قول اکبر گنجی فقه جایگزین اخلاق شده) اسطوره ها میروند و ستاره های پوشالی جامعه را به سمت پرتگاه میبرند. برای خودمان بسیار متاسفم.
ناصر خان، میدانی که دوستت داشتیم و خوشحالم که حداقل این را در روزهای آخر عمر فهمیدی که مردم اصل را از بدل تشخیص میدهند.