تکنیک در همشهری کین -3

<P align=center><IMG height=225 src=”http://intranet.kanoon.net/mkianpour/weblog/images/kane02.jpg” width=300 align=baseline border=0></P>
<P dir=rtl align=justify>&nbsp; افتتاحیه فیلم از حرکات زیبای دوربین و دیزالوهای انتقالی تشکیل شده است. دوربین روی یک دروازه بزرگ، حرکت پن انجام می‌دهد در حالی که تصاویر عجیبی بر زمین‌ اطراف دیزالو می‌شود. یک پنجره کوچک در پس‌زمینه دیده می‌شود در حالی که چراغی در&nbsp;آن روشن است. در حالی که دوربین در مسیر نزدیک شدن به عمارتی بزرگ&nbsp;از کنار تابلوی حریم ممنوعه گذر می‌کند، تماشاگر حس می‌کند سرزده وارد حریم خصوصی کسی شده است. سپس، صحنه‌ای آشفته شکل می‌گیرد: در حالی که چیزی شبیه به برف تمام صفحه را پر می‌کند دوربین با حرکت سریع خود به عقب باز می‌گردد. پس از مرگ کین، فیلم سریعا به زمان حال باز می‌گردد و با صحنه‌هایی مستندوار،&nbsp;خبری و البته موجز زندگی‌نامه کین را مطرح می‌کند. مجموع این صحنه‌ها،&nbsp;که در آنها به بهترین نحو از انواع تکنیکها نظیر کات سریع، دیزالو، پن، جلوه‌های ویژه و … استفاده شده است فضای بسیار مناسبی برای ورود به متن اصلی داستان فراهم می‌آورد.</P>

تکنیک در همشهری کین -2

<P dir=rtl align=justify>اورسون ولز و فیلمبردارش گرگ تالند، سبک فیلم نوآر را پی‌ریزی کردند. پس از این فیلم، صحنه‌‌پردازی تاریک نیز در فیلمهای هالیوودی متداول شد. تالند با بهره‌گیری از تجربیات ارزنده‌اش که به همراه جان فورد به دست آورده بود، در این اثر از سایه‌ها استفاده مطلوبی نمود. تالند و ولز&nbsp;همچنین موفق شدند برای نخستین‌بار همه عناصر&nbsp;قاب (چه دور و چه نزدیک) را با وضوح مناسب به تصویر کشند. به کمک لنز عریض و نورپردازی نقطه‌ای، ریزترین جزئیات در پس‌زمینه و نیز جلوی تصویر قابل تشخیص شد. اینگونه عمق‌دهی به تصویر به همراه نورپردازی سایه-روشن،&nbsp;تنش خاصی در فیلم ایجاد&nbsp;نمود که باعث تهییج تماشاگر می‌شد. تماشاگر به خوبی با داستان درگیر می‌شد و به دنبال آن بود تا راز قصه گشوده شود. یکی از صحنه‌های ابتدایی که والدین کین را به هنگام کودکی وی&nbsp;نشان می‌دهد از صحنه‌های نوآورانه فیلم است. نماهای دور ممتد و واید (عریض) این سکانس، ترکیب کاملی را پدید می‌آورد و به تماشاگر این امکان را می‌دهد که از میان عناصر تصویر، روی آنکه می‌خواهد تمرکز کند. </P>

تکنیک در همشهری کین -1

<P dir=rtl align=center><IMG alt=”" hspace=0 src=”http://cenhum.artsci.wustl.edu/assets/bl/mar02kane.jpg” align=baseline border=0></P>
<P dir=rtl align=justify>دوران دبیرستان، دوران آشنایی من با سینما و فیلم بود و&nbsp;برنامه هنر هفتم با اجرای اکبر عالمی و مجله فیلم آن سالها تنها راهنمای من. فیلم همشهری کین از همان روزها توجه من را جلب کرد چون در همه نظرسنجی‌های تاریخ سینما این فیلم در صدر جای می‌گرفت. و شگفتی‌ام آنگاه بیشتر شد که دانستم این فیلم در دوران خود کمتر مورد توجه قرار گرفته است؛ همچون بسیاری شاهکارهای ادبی و هنری دیگر. تنها موفقیت این فیلم، دریافت جایزه اسکار برای فیلمنامه‌اش بود (این جایزه بعدها توسط جوانترین دخترش به حراج گذاشته شد، گرچه دخترش در همان هنگام منصرف شد و در نهایت آن را به قیمت 1 دلار در واقع به آکادمی اسکار هدیه کرد) و سایر مسائل تکنیکی که منتقدان امروز بسیار سخن از آنها می‌گویند نادیده ماند. سالها گذشت تا بخشی از فیلم&nbsp;در تلویزیون ایران پخش شد (آنچه از سیمای ایران پخش می‌شود را تنها بخشی از فیلم می‌توان نامید!) و از همین بخش&nbsp;فیلم، بسیاری تکنیکهای استفاده شده در فیلم که در زمان خود در واقع نوآوری بوده است&nbsp;مشهود بود. سبک نورپردازی، فیلمبرداری، طراحی صحنه و … این فیلم برای زمان خود یک دستاورد هنری بود که بعدها بسیار مورد استفاده دیگر فیلمسازان قرار گرفته است. اکنون، به بهانه پخش مجدد بخشهایی از فیلم از شبکه 3 یکی از مقالاتی را که به مسائل تکنیکی فیلم می‌پردازد می‌آورم.<BR>مقاله‌ای از توماس گروندی<BR>بسیاری از منتقدان، کارگردانان و دانشجویان رشته سینما معتقدند که همشهری کین بهترین فیلم تاریخ سینما است. البته معدودی هستند که معتقدند این فیلم&nbsp;ویژگی خاصی ندارد و گاه حتی خسته‌کننده است و به تعبیری بیش از اندازه به آن توجه شده است. جدا از این مباحث، آنچه فیلم را حداقل به عنوان یک فیلم کلاسیک مهم مطرح ساخته است، مجموعه‌ای از تکنیکهای ناب سینما است که اکنون برای فیلمسازان، به محک مناسبی تبدیل شده. همشهری کین، مفاهیمی همچون عمق در تصویر، انتخاب زاویه و انجام حرکت‌های غیر متعارف برای دوربین، تدوین فشرده زمانی و نورپردازی تئاترگونه را به دنیای سینما معرفی کرد. به علاوه، طراحی صحنه فوق‌العاده و استفاده مناسب از گریم در فیلم قابل توجه است.<BR>ادامه دارد</P>