آتش در نیستان

atashoney — Mon, 28 Nov 2011 02:35:34 +0000

شاید این ویژگی که اصطلاحن آدم مشکلات رو تو خودش بریزه تا یه جایی بد نباشه اما یه روز میزنه بیرون و زندگیت رو عوض میکنه، ناخودآگاه، بدون اینکه بفهمی از کجا اومده. راستش من هم تو زندگی حرف داشتم، شاید خیلی حرف. اما وضعیت جوری شد که من شدم مقصر اول و آخر. چون من زندگی رو ترک کرده بودم. وضعیت جوری شد که همین اواخر که مادرش میخواست با من صحبت کنه (و چقدر من بدم میومد از این کار که مادرش فکر میکرد دخترش هنوز بچه است و اون مسئولشه! و متاسفانه خودش هم عکس العملی نشون نمیداد، بگذریم) بهم گفت من تازه فهمیدم در این سالها چی به روز دختر من آوردی! این حرف رو که شنیدم داغون شدم! میخواستم بهش بگم تو چی میدونی که اینجوری اظهارنظر میکنی؟ باز چیزی نگفتم اما همون شد که فهمیدم اتفاقی که نباید میفتاد افتاده و دیگه نمیتونم با این نگاه مادرش که همیشه به عنوان یک قیم و نگهبان نگران و دلواپس بالای سر زندگی ما بود و حالا بدتر هم شده کنار بیام. باز بگذریم!
میخواستم بگم تو زندگیمون حرفهای زیادی بود که نگفتم و رسید به جایی که فکر میکردم دیگه دوستم نداره یا دوست داشتنش شرطی شده. احتمالن اون هم به این احساس رسیده بود و هی از من سوال میکرد. من حقیقت رو میگفتم اما اون باور نمیکرد و دیگه به من شک کرده بود. با این احساس انگار از هم دورتر میشدیم. هر رفتاری براش نشوندهنده‌ی این بود که دوستش ندارم. یا میگفت اگر من رو دوست داری باید اینجوری بشی و عوض بشی و …. خب من آدم آرومی بودم و کاریش نمیتونستم بکنم. خب تو ایران مشکل زیاد بود و این اثر میذاشت رو زندگیمون اما زندگی مشترک دو نفره است و برای شاداب کردنش هر دو طرف موثرند. فقط من نبودم اما اون فکر میکرد مشکل از منه. فکز میکرد خودش یه دختر شاد و پرانرژی بوده که من باعث شدم الان اینجوری بشه. خلاصه که همونطور که گفتم کم کم من هم به این احساس رسیدم که دارم اذیتش میکنم و لیاقتش رو ندارم. احساس خوبی نیست و بدتر اینه که احساس کنی طرف مقابل دوستت نداره و اگر هم تحملت میکنه به خاطر اینه که خانواده اش ناراحت نشن. همه ی اینها جمع شد تا رسید به یک اتفاق و اون اتفاق گیجم کرد. با همون گیجی رسیدیم اینجا و با زندگی آشفته ی برادرش مواجه شدیم. آشفتگی از سر و روی زندگیش میبارید و گیجی من رو بیشتر کرد. احتیاج به آرامش داشتم اما برعکس شاهد زندگی کسی بودم که بعد از سالها نتونسته بود خودش رو جمع و جور کنه و خب کمک هم میخواست بکنه و من نمیتونستم بگم لطف کن و به کار ما کار نداشته باش. اینها به هم وابسته بودند و هستند. باز باید ملاحظه میکردم، همونطور که سالها تو ایران ملاحظه کردم و تو خودم ریختم. اما اینجا دیگه دوست داشتم شریک زندگیم بفهمه این چیزها رو، من رو بشناسه و بگه اصلن بیا از اینجا بریم و نه اینکه بگه چند روز تحمل کن و بعد تموم میشه و میریم تو زندگی خودمون. اینجوری نبود. زندگی فقط چارچوب یک در و پنجره نیست (که تازه اون رو هم میخواستند یکی کنند) که اون چند روز بگذره و تموم بشه. این نوع رابطه تموم شدنی نبود. من خسته بودم از این نوع زندگی. اینجوری شد که گفتم حالا که اون هم از من راضی نیست و دارم با رفتارم اذیتش میکنم مدتی ازش دور بشم. و این آغازی بود بر اتفاقات بعدی که وضعیت رو روزبروز بدتر کرد. برخوردهای بد و غیرمنطقی و تهدیدهای بدون پشتوانه از طرف خونواده اش (به جز پدرش که همیشه دوستش داشتم و دارم) از روز اول شروع شد انگار که بخوان با تهدید من رو برگردونند (مثل اینکه پیغام میدادند برای مهاجرتش مشکل درست میکنیم!) که یک ماجرای احساسی رو تبدیل به یک جنگ همه جانبه کردند. و البته خودش ساکت بود و همه‌ی این برخوردها رو طبیعی میدونست! و نمیدید که این برخوردهای طبیعی ادامه ی همون حضور دائمی و (برای اون نامحسوس) مادرش تو زندگیمونه. من از این حضور دائمی متنفر بودم. دیگه اینجا نمیتونستم تحمل کنم.
انگار زندگی مشترک پیچیدگیهای زیادی داره و برای اونها که ایده آلیست هستند مثل من و اون، خیلی چیزها باید در نظر گرفته بشه اما همه‌ی اینها که گفتم ربطی به احساس من نسبت بهش نداره. میتونم بگم 90 درصد مشکلات ما خارجی بودند و بیشترش هم اختلاف دیدگاه ما نسبت به رابطه با خونواده اش بود که عوض نشد. میخواستم یک بار دیگه ببینمش و این حرفها رو بهش بگم و ببینم نظرش چیه و چی فکر میکنه ولی نشد. و تازه میترسم که باز بیشتر اذیت بشه و بگه حالا که فایده ای نداره. نمیدونم، حال و روز خوبی هم ندارم و فقط آرزو میکنم که خوش باشه و به هر چیزی که واقعن دوست داره برسه.

atashoney — Wed, 16 Nov 2011 05:08:50 +0000

خدا میدونه که بارها از ته دل آرزوی خوشبختیمون رو کردم. خدا میدونه که قسمت بیشتر زندگیمون به فکر این بودم که بهترینها رو براش فراهم کنم. اون موقع حداکثر این بود که این تلاش دیده نمیشد یا من نمیتونستم درست منتقل کنم اما حالا چه به سر همه‌ی اون لحظات اومده؟

در فراق او خسته جان شدم

atashoney — Mon, 14 Nov 2011 01:50:42 +0000

atashoney — Mon, 17 Oct 2011 04:34:09 +0000

جالبه که دقیقن زمانی که به نوشته ی قبلیم فکر میکردم به این جمله از نیچه برخوردم که خیلی گویای احوالمه: پیامدهای کردارمان گریبانمان را میگیرند بی اعتنا به اینکه ما در این میانه خود را اصلاح کرده ایم.

دلتنگی

atashoney — Sat, 15 Oct 2011 04:18:51 +0000

اینجا برای دل خودم مینویسم. اینجا با خودم تعارف ندارم. راستش این است: دلم برایت تنگ شده و دلتنگی از این نوع یعنی دوست داشتن. سفر روحی عجیب و غریبی در این یک سال داشتم. سفری که برایم لازم بود اما حیف و صدحیف که همراه ارزشمندی را از دست دادم. این دگرگونی روحی باید اتفاق می افتاد. باید خود را بهتر میشناختم. باید میدانستم که واقعن چه چیزی را دوست دارم. حالا از وضع روحی خودم راضیم اما ای کاش کنارم بودی. کاش میتوانستم برایت خیلی چیزها را بگویم. خودم این فرصت را از خودم گرفتم، میدانم.

اخلاق بد

atashoney — Sun, 21 Aug 2011 05:51:35 +0000

من یه اخلاق بدی دارم. اون هم اینه که وقتی بهم می‌گن ازت متنفرم جدی می‌گیرم! در حالی که ظاهرن خانمها وقتی این جمله رو به کار می‌برند منظور دیگری دارن.

عکس

atashoney — Sat, 02 Jul 2011 07:48:23 +0000

عکس را که دیدم گفتم:
این عکس واقعی نیست
حقیقت این است که
من همانجا بودم
در آن دیگر نیمه ی عکس
حالا نیستم
پس تکلیف آن عکس چیست؟
و این عکس؟
آه زندگی
چه بازیهایی داری

یادت هست؟

atashoney — Sun, 26 Jun 2011 06:14:14 +0000

دائم به من میگفتی باید خودت رو عوض کنی. و من با خودم فکر میکردم اگه خودم رو عوض کنم دیگه من، من نیست. پس تکلیف من چی میشه؟ دیگه احساس خوبی نسبت به خودم نداشتم. میخواستم همین من رو دوست داشته باشی، با همه ی بدیهاش و احتمالن خوبیهاش. اما احساس میکردم اینطور نیست. یعنی مطمئن شدم. اون من رو شاید دوست داشتی اما این من رو نه. من اما همین من رو دوست داشتم. اینها یادت هست؟

کیمیایی به نام ناصرخان

atashoney — Tue, 24 May 2011 01:27:32 +0000

من طرفدار تیم آبی هستم اما سالهاست به صدای بلند نمیگویم. نه به خاطر برد و باخت در فوتبال که همه بخشی از یک بازیست. به خاطر اینکه سالهاست از نظرم تیم آبی مفهومش را از دست داده و در عالم معنا وجود ندارد همانطور که تیم قرمز. علاقه ی امثال من به تیم آبی یا قرمز هم به خاطر واقعیتهای برآمده از دنیای منطقی نیست؛ چه بسا که به دلایل منطقی بسیاری، تیمهای دیگری شایسته ی برنده شدن باشند. ما دنبال چیز دیگری هستیم، به دنبال نوعی کیمیا و سالهاست که آن چیز نه در تیم قرمز و نه در تیم آبی یافت نمیشود. طرفداران آبی یا قرمز در این سالها تلاش زیادی کردند که آن کیمیا را شبیه سازی کنند اما تشخیص اصل از بدل خیلی راحت است. آن چیز دیگر یا آن کیمیا هم به نوعی از عالم معناست و وقتی کیمیایی نیست، تیم مورد علاقه ی ما هم مفهومش را از دست میدهد هرچند در دنیای منطقی تیمی هست که آبی یا قرمز میپوشد. توضیح آن چیز هم برایم راحت نیست چون از عالم حس است و نمیتوان آن را توصیف کرد. هرچه هست ناصر حجازی نمونه ای از آن کیمیا بود. او اسطوره ی ما آبی ها بود و رفتنش برایمان بسیار ناراحت کننده. دردناک است که در این سالهای بعد از انقلاب در همه چیز در حال افول هستیم و اسطوره ها در همه ی زمینه ها از ادبیات و هنر گرفته تا فوتبال یکی یکی میروند بدون آنکه جایگزینی داشته باشند. قهرمان پرست نیستم اما در همه ی کشورها وجود قهرمانهای واقعی و کیمیاها در برخی زمینه ها برای سلامت جامعه لازم است. آنها هستند که یک چیز بی ارزش را تبدیل به یک پدیده ی قابل افتخار میکنند. اما در جامعه ی بعد از انقلاب که همه چیز (از جمله اخلاق) فدای قدرت طلبی آقایان شده (یا به قول اکبر گنجی فقه جایگزین اخلاق شده) اسطوره ها میروند و ستاره های پوشالی جامعه را به سمت پرتگاه میبرند. برای خودمان بسیار متاسفم.
ناصر خان، میدانی که دوستت داشتیم و خوشحالم که حداقل این را در روزهای آخر عمر فهمیدی که مردم اصل را از بدل تشخیص میدهند.

جنگ زرگری؟

atashoney — Fri, 06 May 2011 01:31:05 +0000

در حالی که معمولن در ایران همه ی مسوولان در مراسم عزاداری بیت خامنه ای شرکت میکنند احمدی نژاد به این مراسم نرفت. البته من هم فکر نمیکنم که احمدی نژاد با خامنه ای انقدر مشکل داشته باشه و اتفاقن اون رو به عنوان رهبر (و نه نماینده خدا یا نایب امام زمان) قبول داره و نرفتنش بیشتر به خاطر حضور آدمهائیه که احمدی نژاد به عنوان دزد و غارتگر بیت المال میشناسه مثل لاریجانی ها. به هرحال، هرچه که هست در این مراسم و در حضور خامنه ای خطبا و مداحان، احمدی نژاد رو سرزنش کردند. احمدی نژاد و مشایی همچنان ساکتند و از اسلحه شون که ارتباط با مردم عادی و رو کردن کثافتکاریهای خیلیها باشه استفاده نکردند و صبر پیشه کردند. به هر حال، اوضاع هنوز بحرانیه و این آتش زیر خاکستر معلوم نیست چه موقع فروزان میشه، یک هفته؟ یک ماه؟ یک سال؟
بعد از این شرح وضعیت، به روال روزهای اخیر، باید بگم که برخی دوستان همچنان استدلال میکنند که این جنگ زرگریه. ممکنه بعضی دیگه بگن کار، کار انگلیسیهاست. اینجور استدلالها رو هیچوقت نمیشه رد کرد چون هر اتفاقی بیفته اعتقاد استدلال کنندگان اینه که برنامه ریزی شده بود. راستش شاید خیلی هم مهم نباشه که اصل ماجرا چیه؟ اما حرف من اینه که حتا در این صورت هم اولن پیش بینی آینده میتونه مهم باشه و دومن این موارد میتونه به بالابردن آگاهی عمومی کمک کنه. در توضیح بند اول بگم که به خصوص در عالم سیاست، تاریخ بسیار تکرار میشه. لازم نیست جای خیلی دوری بریم. در همین ایران و در زمان شاه، وقتی مشخص شد که وضعیت مملکت بسیار خرابه و معترضین بسیار زیاد شدند به حدی که حمایت خارجی هم دردی دوا نمیکنه، شاه حرکت بسیار عجیب و غیرقابل باوری انجام داد و اون چیزی نبود به جز برکنار کردن امیرعباس هویدا. رابطه ی بسیار خوب شاه و هویدا و نقش هویدا در ایران آن زمان بر کسی پوشیده نیست. هویدا نفوذ هم داشت اما شاه، شاه بود و مثلن قدرت و نفوذ او نباید با کسی قابل مقایسه باشد. اما وضعیت آتقدر خراب شده بود و اختلافات داخلی دربار و دولت و مجلی آنچنان بالا گرفته بود که شاه کاملن گیج شده بود. هر کس چیزی میگفت و فشاری می آورد. اتفاقن نقل است که در جلسه ای مشورتی، شاه این پیشنهاد عجیب را از زبان ناصر مقدم (رئیس ساواک) بیان میکند. شاه، ساده لوحانه فکر میکند که میتواند با این کار افکار عمومی را بفریبد، غافل از اینکه همان نیمچه اعتبار را هم در میان افکار عمومی از دست میدهد و در ضمن، خدمتگزاران نظام به این فکر می افتند که وقتی با هویدا این رفتار شد وضعیت آنها در روزهای دشوار چه خواهد بود؟ آنها بهتر از هر کس میدانستند که آن نظام پوسیده است و اگر شاه این را نپذیرد و بخواهد این و آن را قربانی کند نوبت آنها هم خواهد شد. همین بود که خیلیها زودتر از محمدرضا پهلوی شال و کلاه کردند و لس آنجلس پر شد از ایرانیهای پولدار. بگذریم، حالا هم وزیر اطلاعات (معادل ساواک؟) موضوع یک زورآزمایی قرار گرفته. احمدی نژاد همچنان تسلیم نشده و مانند هویدا، ضمن دستبوسی و ابراز ارادت، کاری را که صلاح میداند میکند. این بازنگری تاریخ جالب است. احمدی نژاد پیش از انقلاب فعال نبوده اما خامنه ای اینها را دیده. آن زمان خوشحال از این اتفاقات و اختلافات درونی، احتمالن به ریش درباریان میخندیده. شاید برای خامنه ای تاریخ تکرار شود، آنچه قبلن برایش کمدی بوده اکنون تراژدی خواهد بود؟
و اما نکته ی دوم این است که اگر هم چنین اتفاقی جنگ زرگری باشد نشان از فساد روزافزون و وضعیت خراب مملکت دارد به گونه ای که سران نظام هم آن را فهمیده اند. از این فرصت میتوان استفاده کرد و عمق فسادی را که در یک حکومت مذهبی ایجاد شده به مردمی که هنوز معتقدند سران نظام مشغول خدمتگزاری هستند (و میدانم تعدادشان کم نیست) نشان داد. تاکید بر فسادپذیری حکومت مذهبی که منجر به تضعیف دین و مذهب خواهد شد برای مذهبیها (که میدانیم تعدادشان بسیار زیاد است) بسیار مفید خواهد بود و آنها را برای رسیدن به جکومتی غیرمذهبی همراه میسازد، و یا حداقل از مقاومتشان در برابر شکل گیری چنین نظامی (که فرض محالی نیست) خواهد کاست